VoleybolunAdresi.com

Engin Aksöz, ” Bursa voleybolundan bir yaprak daha düştü… ” (foto)

Engin Aksöz, ” Bursa voleybolundan bir yaprak daha düştü “

Sosyal paylaşım sitemde gezinirken haberim oldu Sait Bademlioğlu’nun aramızdan ayrıldığının. 

Sait abi; Bursa’da sporun merkezindeki en önemli isimlerin başında gelirdi; örneğin eskrimde Halit Kılıçeri, basketbolda Hayri Koyuncu, boksta Ali ihsan Alp neyse voleybolda da Sait abisiz bir file düşünülemezdi.   

Allah uzun ömürler versin sadece Ali ihsan abi hala aramızda ve sağlıklı bir şekilde yaşamını sürdürüyor, Halit Kılıçeri’yle, Hayri Koyuncu’dan sonra spor takviminden sonsuzluğa düşen son yaprak oldu Sait Bademlioğlu. 

Voleybolla yaşayıp, voleybolla son nefesini verdi Bademlioğlu, Bursa’da bu sporun odağına hangi kulübü oturtacak olursanız olun mutlaka bir şekilde eli değmiş, katkı koymuştur. 

Şu aralar bir bayan takımına sahip çıkmakta zorlanan Bursaspor Yönetimi, 70’li yılların başında da benzer düşünceyle yönetilirdi, anlayacağınız o günlerden, bugüne değişen fazla bir şey bir şey yok. 

Sait abi, sağ kolu menacer rahmetli Faruk Aşkan’la kader birliği yaparak, neredeyse sıfır maliyetle birinci lige çıkarmayı başarmıştı Bursaspor’u.  

Voleybolun henüz Anadolu’da esamesinin okunmadığı senelerde Bursasporun, Sait abinin kişisel çabalarıyla İzmir ve İstanbul’dan Reha Pekünlü, Atilla Arkan, Orhan Yavuz, Adnan Kıstak gibi önemli oyuncuları transfer etmesi, o günler için büyük bir başarı olarak kabul edilmişti.   

Uçuk kaçık rakamların tedavülde olmadığı bir zaman sürecinde; İstanbul, İzmir, Ankara dışına çıkmak istemeyen kaymak tabakayı Bursa’da yeşil beyazlı renkler altında ve bir kulüp çatısı altında bir araya getirmek pek olacak bir şey gibi görünmese de, Sait abi farkıyla ‘Bursaspor ismi’ filede bir şekilde kendini hissettirmeye başlayacaktı. 

Bu sporun oldukça uzağında kalan taraftara erişip, tribünlere seyirci çekebilmek için bana ricacı olurdu çoğu zaman ‘Engin yazıver de maça seyirci gelsin’ diye… 

İsteğini emir telakki edip, yıllarca yazdık Bursaspor’un voleybolunu. Çünkü çok severdim Sait abiyi, bir büyükten öte arkadaş gibi yaklaşırdı bana ve diğer meslektaşlara.  

Candı, dosttu, en önemlisi adam gibi adamdı. 

Gün geldi yönetimin ilgisizliğini, gün geldi salona gelmekten imtina eden seyirciyi dilimize dolasak ta; yaşatamadık erkek voleybolunu Bursaspor’da. 

Takım önce 1. Lig’den düştü, sonra da şube lağvedildi. 

Fileden Bursaspor ismi silinse de; getirdikleri vefalı çıktı, başka kulüplerde antrenör ve oyuncu olarak voleybola hizmet etmeyi sürdürdüler. 

xxx 

Bursaspor fileden eksilince; farklı renkten kulüplerin bu işe girmesi için adeta gecesinin gündüzüne katarak çalışmaya başladı Sait abi, özellikle özel sektörü voleybola teşvik etmek için yaptığı girişimleri unutulacak gibi değildi. 

80’li yıllarda Bursa’yı erkek voleybolunun merkezi haline getiren Oyak Renault, Sönmez FilamentMakosporlu unutulmaz sürecin en önemli kilometre taşlarından birisiydi artık Sait abi, Bursa kulüplerine transferi söz konusu olan her oyuncunun ana referansı olarak itibar ve saygı gördü. 

Ne yazık ki bu dönemin de sonu geliverdi günün birinde. 

Mako ve Oyak Renault’un ardından 1992 yılında Sönmez Filament’te kepenk kapattığında, adeta evladını kaybetmiş bir baba gibi üzüldüğünü anımsarım Sait abinin. 

‘ Bursa’da voleybol asıl şimdi bitti Engin, şehrin en önemli marka değerleri birer birer fileden kopmaya başladı. Gidenleri bakarak bir daha bu spora yatırım yapan çıkmaz. Çok üzgünüm’ şeklindeki yakınmasını hiç unutamadım. 

Antrenörlüğü bırakınca; kadim dostu Naci Bayamlıoğlu başkanlığındaki Voleybol Federasyonu’nda 22 yıl gibi uzun sayılacak bir süre hem üye, hem de teknik kurullarda danışman olarak hizmete devam etti. Ayni zamanda Voleybol Vakfı’nın kurulmasına ön ayak oldu. Hakemlerin eğitimine de özen önem gösterirdi Sait abi, daha fazla Bursalının liglerde düdük çalabilmesi için kulis yapıp, aracı olurdu.  

Voleybol yazılıp, konuşuldukça mutlu olurdu, bu spora olan sevgimi bildiği için beni hakem yapabilmek için çok uğraşıp, ikna etmeye çalıştıysa da inadımı kıramadı. 

O yılların elit hakemleri arasında kabul edilen Ankaralı İsmail Hakkı Esemen’le, rahmetli Atilla Bostancıoğlu çok samimi arkadaşlarıydı. Beni onlarla tanıştırıp, hakem olmam için dayatsa da; spor yazıları yazmayı, düdük çalmaya tercih ederek, geri çevirmiştim. 

Şimdi düşünüyorum da; bir an için kabul edecek olsam; belki de yaşamımda yeni bir pencere açılmış olacaktı. 

Zamanla lisanı da halledince, FİVB hakemliğine kadar yürümek pek ala mümkün olabilecekmiş, ne demeli kısmet değilmiş. 

xxx 

Sait abiyi son senelerde çok az görmeye başlamıştım. Voleyboldan iyice soğuyup, salonlardan elini ayağı çekince bir araya gelip sohbet etme fırsatım da kalmadı eskisi gibi.  

Hali vakti yerindeydi Sait abinin, Karacabey’de ailesinden kalma büyük bir çiftliği vardı, orada ziraat işleriyle uğraştığını biliyorum.  

Bir gün gazetelerde şöyle bir haber çıktı, okuyunca çok şaşırdım. 

Bursalı iş adamı Sait Bademlioğlu, Karacabey- M.K.Paşa otobanının geçtiği arazinin bir bölümünün ailesiyle kendisine ait olduğunu öne sürerek Kara Yolları’nı mahkemeye verdi.’  

Sonradan anlaştılar mı bilemem ama; bu kadarı bile bizim meslek adına ödüllük bir haberdi, belki de haberleştiren arkadaş yarışmaya bile girmiştir. 

27 Şubat 2018 günü, 74 yaşındayken bu fani dünyaya veda etti Sait Bademlioğlu. Tanıyanlarına sorup soruşturunca, önemli bir sağlık sorunu olmadığını öğrendim. Bir üşütme sonucu geçirdiği ağır zatürreeye yenik düşmüş yorgun kalbi.  

Spor sayfaları futbola endeksli yerel medya ‘Sait Bademlioğlu öldü’ dışında tek satır haber yapmadı kendisi için. Bazıları görmedi bile. 

Zaten bilen, tanıyan kaç kişi kaldık ki; ben de kulağımın üstüne yatacak olsaydım eğer, kendimi asla affetmezdim.  

Bursa voleybolunun arşivi, yaşayan son kalesiydi Sait abi; onu da ebediyete uğurladık. 

Seni çok özleyeceğim inan bana; ruhun şad, mekanın cennet olsun. 

Engin Aksöz – Tekin Ateşnal / Bursa

 

 

 

 

 

You must be logged in to post a comment Login

Yorum Yazın